şu blog.com'a girdiğimden beri bazı gelen yorumlara bakıyorum da ne kadar boş vakitli ahmaklar var. yorumlara pis laflar yazarak kendilerini iyi hissediyorlar. sayın blog yöneticileri bunlara engel olmaktan aciz mi asıl onu merak ediyorum.....kolay gelsin.
küçük bir serçeydi kalbim, en ufak seste irkilen. neden kaçtığını
bilmeyen...havalar henüz serinlemeye başlamıştı. evde sebepsiz bir
kalabalık...aslında sebebini anlayıp anlamamak istediğim. okuldan gelmiştim
eve girmemi istemediler "bahçede oynayın arkadaşınla " dediler. kalbim küt
küt...neden? ne olmuştu niye herkes toplanmıştı. Arkadaşım demesin mi
"baban mı öldü acaba" hasta yatıyordu. Don-dum. bir şey diyemedim. 7
yaşında ki küçük bir kalp ne derdi buna? Altında ezildim bu sözün. Evet
prensesinin kralı ölmüştü. ben onun için pamuktum. prensestim. daha ne
kadar baba dedimki gittin. Kabullenmek zor olsada devam etti günler, aylar,
yıllar. Ağlayamadım bile. Gönlüm yaralı kalbim mahsun kaldı. Acımı kendime
bile itiraf edemedim. Bazı şeyleri kabullenemezsin ya... ama bazı şey
değildiki bu elim, ayağım,ekmeğim,suyum, gözüm kulağımdı o benim
babamdı. Yine sonbahar beni bırakıp gittiğin mevsim düştün aklıma.
gözümde nem boğazımda düğüm belki rüyama gelirsin diye seni
düşünüyorum babam....
en favori rengim kırmızıdan yaptığım yüzük ve küpem...
dmiray arkadaşım için resmi bloğuma koydum.
HİÇ UMUT KALMADI BENDE
KENDİMİ İFADE ETMEK İÇİN KARGACIK BURGACIK ALENGİRLİ KELİMELER YERİNE TEK KELİME DE YETER HERHALDE DE-DİM.
GALAKSİYE UĞRAYAN OLURSA SÖYLESİN BAKALIM
UMUT YOKSA NE OLUR ?
Günümüzden binlerce yıl önce, bugünkü Tarsus kenti civarlarında yedi kat yerin dibindeki mağaralarda yaşayan yılanlar varmış. Meran adı verilen bu yılanlar, çok akıllı ve iyi yüreklilermiş. Arkadaşlığa, dostluğa, sevgiye büyük önem vererek, barış içinde mutlu bir hayat sürerlermiş. Meranların başında Şahmeran denilen eceleri varmış. Genç ve güzel bir kadın olan Şahmeran hiç yaşlanmaz, öldüğü zamanda ruhu kızının vücuduna geçermiş.
Geçmişten günümüze kadar gelen bu efsaneye göre Şahmeran'la karşılaşan kişi Camsab'dır. Yoksul bir ailenin oğlu olan Camsab, evinin geçimini arkadaşları ile odun satarak sağlamaktadır. Bir gün arkadaşları ile birlikte bir kuyu dolusu bal bulan Camsab, arkadaşlarının açgözlülüğü yüzünden kuyunun içindeki bal bitince kuyuda bırakılır. Terk edilen genç cebindeki çakıyı kullanarak burada gördüğü bir deliği genişletir ve daha büyük bir yere geçer. Uyandığında etrafının yılan ve ejderhalarla dolu olduğunu görür. O sırada yarı insan yarı yılan olan Şahmeran yanına gelir ve konuşurlar. Camsab kendisine yapılan ihaneti anlatır. Camsab'ın anlattıklarını dinleyen Şahmeran onu kuyudan çıkaracağını söyler. Fakat gençten ömrü boyunca asla yerini söylemeyeceğine dair söz alan Şahmeran ona yeterli miktarda dünyalık vererek genci kuyudan çıkarır.
Köyüne dönen Camsab, ülkesinin hasta hükümdarının iyileşebilmesi için Şahmeran'ın etinin önerildiğini duyar ve ses çıkarmaz. Bir gün arkadaşları ile sohbet ederken Şahmeran'ı gördüğünü ağzından kaçırır. Arkadaşları tarafından bu olay padişaha ulaştırılır. Padişah Camsab'ı huzuruna çağırarak Şahmeran'ın yerini göstermesini ister. Fakat Camsab bir türlü Şahmeran'ın yerini söylemez. Kendisine altınlar ve vezirlik ünvanı verileceğini duyan Camsab Şahmeran'ın yerini vezire gösterir. Vezir bazı sihirli kelimeleri söyleyerek Şahmeran'ı altın bir tepsi içinde kuyunun dışına çıkarır. Vezir'in adamları Şahmeran'ı öldürür ve onun etini hükümdara yedirirler, hükümdar sağlığına kavuşur. Efsane, Şahmeran'ın insanoğluna olan sadakati ve iyi niyetine karşılık gördüğü ihaneti anlatır.
Bir rivayete görede yılanlar hala Şahmeran'ı yaşıyor biliyorlarmış.
ilgimi çeken bu yazıyı paylaşmak istedim. Ne kadar da tanıdık bir hikaye, günümüzde
buna benzer insanlar yok mu? fazlası ile var.... şu kısa hayatta menfaatleri uğruna karakterini satmak ne kadar akıllıca ve onurluca sizce???